HalaycıBaşı
New member
Başka türlü olamayacağı için, bir Brüksel pazarında 2026 baskısı için Venedik Bienal'de yeni atanan İspanya temsilcisi olan Oriol Vilanova'yı (Manresa, 1980) yakalıyoruz, ikamet ettiği, bunlardan daha fazla örnek haline geliyoruz. … Kartpostallar yirmi yılı aşkın bir süredir sanatsal projesinin topluluğudur.
İspanyol pavyonunu doldurmak için yeterli olmadığınız korkusu karşısında, yaklaşık 900 metrekarelik bir yapı olan, alımdaki turboyu hızlandırıp hızlandırıp hızlandırmadığını sorduğumuzda gülün, ancak Seti, 20 yıl sonra 50.000'den fazla girişi bir araya getiriyor: «Hayal edebiliyor musun? Yeterli – itiraf – ama her zaman daha fazlası için yer var. Buna ek olarak, projenin tabanı yatıyor: eksik bilinen bir süreklilik koleksiyonu sergilemek için, Ütopyacı bir jest çünkü asla hepsine sahip olamam».
Oradan da Venedik teklifiniz için 'Kalıntılar' başlığı: «Kartpostallar kalıntıların kalıntılarıdır, artık önem vermediğimiz bir malzemedir. Kartpostal koleksiyonu zarif bir koleksiyon değildir, büyük koleksiyoncuların savaştığı bir şey değildir. Var olan İkinci bir hayat verdiğimiz kurtarılan nesneler»Aslında, Vilanova tekrarlarına değer veriyor, bir kart zaten sahip olan bir kart düştüğünde:« Üreme ile nesne, sanat eserinin aurasını kaybedeceği gerçeğinden bahseden Benjamin'di. Bunun tersine inanıyorum: Bir kartpostal iyileştiğinde, bir alan arandığında, gönderilir, manipüle edilir, yeni bir anlam verilir. Bir koleksiyoncu için, bir bütün olarak tekrarlama bir hatadır. Zevk aldığım ve değer verdiğim bir şey ».
Piyasanın değeri
Ignasi Aballí'den oluşan bir jüri tarafından başlatılan yedi davetiyeden seçilen proje; yönetmeni CGAC, Santi Olmo; yönetmeni Ca2m, Tania Pardo; Agustín Pérez Rubio, uluslararası etkinlikte son İspanyol komiseri; Imma Prieto, dan sorumlu Tàpies Müzesi; Manuel Segade, Ondan Reina Sofía Müzesi; Editör Rosa Olivares Ve Santiago Herrero Amigo ve Inma Ballesteros, AECID adına pazar, en çeşitli karakterlerin (“benim gibi araştırmacılar, turistler, cluess, clueless …”) “toplumların kalıntıları olan ancak tarihini anlatan materyaller” arayışına “şehirlerin çevresindeki sosyo-ekonomik alana” değer verir. Künt, Vilanova pazarı şu şekilde tanımlar «Tarih Sindirim Aparatı».
Venedik için Katalan, Komiser olarak seçtiği Carles Guerra'nın desteğine sahip olacak: «Mükemmel adaydı. İyi çalışacak diğer birçok kişiyle çalıştığım, ancak zaten bildiğim bağımsız bir profesyonel olarak karakteri olduğu doğrudur.bu büyüklükte bir teklif için bana güvenlik veriyor Bienal gibi olmayı tercih ederim ».
Not alın.
Tàpies Vakfı (2017) 'de yukarıdan aşağıya' Diumenge 'projelerinin detayı; 'Ayrımsız', bu sanat merkezindeki CA2M koleksiyonuyla; ve onu temsil eden Elba Benítez galerisinde çalışıyor
Roberto Ruiz / Pedro Agustín ve Andres Arranz
Kanalların şehrinde koleksiyon, sanki pavyonun tüm odalarından dağıtılacak. «Bir romanın bölümleri»: «Her teması bir bölümdür; Bazıları daha uzun, çünkü malzeme elde etmek daha kolaydır; diğerleri daha kısa; bazıları başkalarını tamamlayan; Diğerleri çelişkiye giren … ». Ek olarak, 'Kalıntılar' paralel bir faaliyet programı içerecek Sanatçının bir oyun yazarı olarak eğitiminden yararlanarak, bienalin Mayıs'tan Kasım ayına kadar sürdüğü aylarda alanı etkinleştirmeye hizmet edecek: « Görüntülerin görünürlüğünü çalıştırmanın diğer yolları, Hala tanımlamamız gerektiğini ».
Vilanova, bir kartpostalın ne olduğunu bilmeyen ya da en azından onları hiç kullanmadıklarını bilmeyen nesiller olduğunu varsayar: «Bu da beni ilgilendirir çünkü Nesneye yaklaşımım nostaljik değil. Buna ek olarak, cihazın kendisi zaten yararlılığını aşmıştır. ABC'de “posta manzarası” gibi şeyler söyleyerek kaç başlık yayınlamış olacaksınız? Terim dilde aşıldı. Bu tür durumları seviyorum.
Ona göre, kartpostalları toplama hatası doğal bir şekilde gelmedi, hiçbir şey sistematik değil, “başlangıçta bit pazarlarında aradığı kitaplarla ilgilenmiyordu.” “Nesne için cazibe”, görüntünün gücü, Bu derlemeyi anlamaya başlayan şey ve onu, savaşla çalıştığı Ca2m veya Tàpies Vakfı gibi alanlara sokan başarısızlığa çağrılan uzun mesafeli, imkansız bir sanatsal projeye dayanan şey. Bütün ile ilgili ilginç olan şey, küçük tabanına sahip olması, önemsiz olarak, büyüdüğünde, bunaldıklarında özel bir varlık sağlanan ekonomik değer verilmemesidir: “Her zaman koldan giden ve bu koleksiyonu yapan iki malzemenin zaman ve şans olduğunu söylüyorum”. Venedik'te nasıl yanıp söneceğini bilmek bir zaman meselesidir.
İspanyol pavyonunu doldurmak için yeterli olmadığınız korkusu karşısında, yaklaşık 900 metrekarelik bir yapı olan, alımdaki turboyu hızlandırıp hızlandırıp hızlandırmadığını sorduğumuzda gülün, ancak Seti, 20 yıl sonra 50.000'den fazla girişi bir araya getiriyor: «Hayal edebiliyor musun? Yeterli – itiraf – ama her zaman daha fazlası için yer var. Buna ek olarak, projenin tabanı yatıyor: eksik bilinen bir süreklilik koleksiyonu sergilemek için, Ütopyacı bir jest çünkü asla hepsine sahip olamam».
Oradan da Venedik teklifiniz için 'Kalıntılar' başlığı: «Kartpostallar kalıntıların kalıntılarıdır, artık önem vermediğimiz bir malzemedir. Kartpostal koleksiyonu zarif bir koleksiyon değildir, büyük koleksiyoncuların savaştığı bir şey değildir. Var olan İkinci bir hayat verdiğimiz kurtarılan nesneler»Aslında, Vilanova tekrarlarına değer veriyor, bir kart zaten sahip olan bir kart düştüğünde:« Üreme ile nesne, sanat eserinin aurasını kaybedeceği gerçeğinden bahseden Benjamin'di. Bunun tersine inanıyorum: Bir kartpostal iyileştiğinde, bir alan arandığında, gönderilir, manipüle edilir, yeni bir anlam verilir. Bir koleksiyoncu için, bir bütün olarak tekrarlama bir hatadır. Zevk aldığım ve değer verdiğim bir şey ».
Piyasanın değeri
Ignasi Aballí'den oluşan bir jüri tarafından başlatılan yedi davetiyeden seçilen proje; yönetmeni CGAC, Santi Olmo; yönetmeni Ca2m, Tania Pardo; Agustín Pérez Rubio, uluslararası etkinlikte son İspanyol komiseri; Imma Prieto, dan sorumlu Tàpies Müzesi; Manuel Segade, Ondan Reina Sofía Müzesi; Editör Rosa Olivares Ve Santiago Herrero Amigo ve Inma Ballesteros, AECID adına pazar, en çeşitli karakterlerin (“benim gibi araştırmacılar, turistler, cluess, clueless …”) “toplumların kalıntıları olan ancak tarihini anlatan materyaller” arayışına “şehirlerin çevresindeki sosyo-ekonomik alana” değer verir. Künt, Vilanova pazarı şu şekilde tanımlar «Tarih Sindirim Aparatı».
Venedik için Katalan, Komiser olarak seçtiği Carles Guerra'nın desteğine sahip olacak: «Mükemmel adaydı. İyi çalışacak diğer birçok kişiyle çalıştığım, ancak zaten bildiğim bağımsız bir profesyonel olarak karakteri olduğu doğrudur.bu büyüklükte bir teklif için bana güvenlik veriyor Bienal gibi olmayı tercih ederim ».
Not alın.
Tàpies Vakfı (2017) 'de yukarıdan aşağıya' Diumenge 'projelerinin detayı; 'Ayrımsız', bu sanat merkezindeki CA2M koleksiyonuyla; ve onu temsil eden Elba Benítez galerisinde çalışıyor
Roberto Ruiz / Pedro Agustín ve Andres Arranz
Kanalların şehrinde koleksiyon, sanki pavyonun tüm odalarından dağıtılacak. «Bir romanın bölümleri»: «Her teması bir bölümdür; Bazıları daha uzun, çünkü malzeme elde etmek daha kolaydır; diğerleri daha kısa; bazıları başkalarını tamamlayan; Diğerleri çelişkiye giren … ». Ek olarak, 'Kalıntılar' paralel bir faaliyet programı içerecek Sanatçının bir oyun yazarı olarak eğitiminden yararlanarak, bienalin Mayıs'tan Kasım ayına kadar sürdüğü aylarda alanı etkinleştirmeye hizmet edecek: « Görüntülerin görünürlüğünü çalıştırmanın diğer yolları, Hala tanımlamamız gerektiğini ».
Vilanova, bir kartpostalın ne olduğunu bilmeyen ya da en azından onları hiç kullanmadıklarını bilmeyen nesiller olduğunu varsayar: «Bu da beni ilgilendirir çünkü Nesneye yaklaşımım nostaljik değil. Buna ek olarak, cihazın kendisi zaten yararlılığını aşmıştır. ABC'de “posta manzarası” gibi şeyler söyleyerek kaç başlık yayınlamış olacaksınız? Terim dilde aşıldı. Bu tür durumları seviyorum.
Ona göre, kartpostalları toplama hatası doğal bir şekilde gelmedi, hiçbir şey sistematik değil, “başlangıçta bit pazarlarında aradığı kitaplarla ilgilenmiyordu.” “Nesne için cazibe”, görüntünün gücü, Bu derlemeyi anlamaya başlayan şey ve onu, savaşla çalıştığı Ca2m veya Tàpies Vakfı gibi alanlara sokan başarısızlığa çağrılan uzun mesafeli, imkansız bir sanatsal projeye dayanan şey. Bütün ile ilgili ilginç olan şey, küçük tabanına sahip olması, önemsiz olarak, büyüdüğünde, bunaldıklarında özel bir varlık sağlanan ekonomik değer verilmemesidir: “Her zaman koldan giden ve bu koleksiyonu yapan iki malzemenin zaman ve şans olduğunu söylüyorum”. Venedik'te nasıl yanıp söneceğini bilmek bir zaman meselesidir.
