HalaycıBaşı
New member
Zaten söyledik: hikayesi Avrupa İsteksiz ve tükenme başlar. Avrupa (adı “geniş görünüm” veya “su uzantısı” anlamına gelen, Akdeniz'e referans olarak) Zeus'un aşık olduğu bir Fenike prensesiydi. Onu kaçırmak için kral … Tanrılardan, kıç Avrupa Girit'e gelen ve bugün medeniyetimize dediğimiz bir beyaz boğa oldu.
Herodot'a göre, Yunanlılar Avrupa'yı Yunanistan'ın merkez bölgesine çağırdı ve ancak daha sonra isim tüm kıtaya uzatıldı. Aslında, klasik dünya, kültürel bir fenomen olarak ve neredeyse hiçbir zaman jeopolitik bir gerçek olarak açılabilen veya kapatılabilen etimolojik olarak “kapı” anlamına gelen kelime tasarladı.
Antik Yunanistan, deniz mavisinde bir dizi erteleme ve adadan başka bir şey değildi. Her şehir devleti kendi yasalarını, kendi siyasi organizasyonunu (Atina'da demokrasi, Sparta'daki zulüm), para birimini, kültlerini ve hatta lehçesini kabul etti.
1821'e kadar (Mesih'ten sonra, Yunanistan'ın bağımsızlığı yılı), hiçbir zaman bir Yunan devleti yoktu ve iç savaşlar Troy'dan itibaren aralıksızdı. Bu nedenle, Yunanlıları birleştiren şey politik bir bayrak değil, değişmez bir kültürel aidiyet duygusu idi. Farklı halkların şunu söyleyebilmesine izin veren Helenizm fikriydi: biz, Yunanlılar.
Bin ve bin yıl sonra Avrupa, Akdeniz dalgalarına binmeye devam ediyor, ancak Omuzlarında taşıyan boğa artık Zeus değil, belirsiz bir gölgetarihin rüzgarları ve modern çelişkiler tarafından kalıplanmıştır. Efsane zaman verir ve bugün genç Fencian adını taşıyan bir kıtada uyanır, ancak sakinlerini tanımak ve tanımak için savaşır.
Avrupa Birliği tam tersinden muzdariptir: jeopolitik sınırları kesindir, para birimi ve yasaları benzersizdir, ancak vatandaşları ilk çoğul kişinin zamirini kullanmakta zorluk çeker ve her biri kendi çıkarlarının ve farklılıklarının bayrağını sardı.
Medeniyetlerin geçişi ve kültürlerin füzyonu olarak Avrupa'nın klasik vizyonu uzak bir yankı gibi görünüyor. Kahramanların ve şairlerin, filozofların ve stratejistlerin geçmiş topraklarında, şimdi kayıp kimlikler ve çözülmemiş gerilimler sisinde yer alıyor. Athena ve Ulysses arasındaki diyalogda, Delphi Oracle ile Aristoteles mantığı arasındaki diyalogda kurulan antik ruhu, finansal piyasaların ve yabancı tehditlerin sağırlarla karşı karşıya.
Fakat, Krizin kalbinde, Casandra'nın sesi hala yankılanıyor, parçalanmanın tehlikeleri hakkında uyarıPrometheus zinciri ortak mal için fedakarlığın değerini hatırlar.
Avrupa yeniden doğmak istiyorsa, onu ortaya koyan efsanede özünü karşılamalıdır: sadece coğrafi bir alan olarak değil, bir fikir olarak, bir rüya olarak, çeşitlilikte bir sendika vaadi olarak.
Belki yeni bir homer halkları şarkılarıyla büyülüyor ya da yeni bir pitia kararları yönlendiren kehanetler sunmalıdır. Ancak kesin olan, Avrupa gezisinin henüz sonuçlandırılmadığıdır: efsanevi bir geçmiş ve hala yazmak için bir gelecek arasında askıya alınan zaman dalgalarının üzerinden geçmeye devam ediyor.
Herodot'a göre, Yunanlılar Avrupa'yı Yunanistan'ın merkez bölgesine çağırdı ve ancak daha sonra isim tüm kıtaya uzatıldı. Aslında, klasik dünya, kültürel bir fenomen olarak ve neredeyse hiçbir zaman jeopolitik bir gerçek olarak açılabilen veya kapatılabilen etimolojik olarak “kapı” anlamına gelen kelime tasarladı.
Antik Yunanistan, deniz mavisinde bir dizi erteleme ve adadan başka bir şey değildi. Her şehir devleti kendi yasalarını, kendi siyasi organizasyonunu (Atina'da demokrasi, Sparta'daki zulüm), para birimini, kültlerini ve hatta lehçesini kabul etti.
1821'e kadar (Mesih'ten sonra, Yunanistan'ın bağımsızlığı yılı), hiçbir zaman bir Yunan devleti yoktu ve iç savaşlar Troy'dan itibaren aralıksızdı. Bu nedenle, Yunanlıları birleştiren şey politik bir bayrak değil, değişmez bir kültürel aidiyet duygusu idi. Farklı halkların şunu söyleyebilmesine izin veren Helenizm fikriydi: biz, Yunanlılar.
Bin ve bin yıl sonra Avrupa, Akdeniz dalgalarına binmeye devam ediyor, ancak Omuzlarında taşıyan boğa artık Zeus değil, belirsiz bir gölgetarihin rüzgarları ve modern çelişkiler tarafından kalıplanmıştır. Efsane zaman verir ve bugün genç Fencian adını taşıyan bir kıtada uyanır, ancak sakinlerini tanımak ve tanımak için savaşır.
Avrupa Birliği tam tersinden muzdariptir: jeopolitik sınırları kesindir, para birimi ve yasaları benzersizdir, ancak vatandaşları ilk çoğul kişinin zamirini kullanmakta zorluk çeker ve her biri kendi çıkarlarının ve farklılıklarının bayrağını sardı.
Medeniyetlerin geçişi ve kültürlerin füzyonu olarak Avrupa'nın klasik vizyonu uzak bir yankı gibi görünüyor. Kahramanların ve şairlerin, filozofların ve stratejistlerin geçmiş topraklarında, şimdi kayıp kimlikler ve çözülmemiş gerilimler sisinde yer alıyor. Athena ve Ulysses arasındaki diyalogda, Delphi Oracle ile Aristoteles mantığı arasındaki diyalogda kurulan antik ruhu, finansal piyasaların ve yabancı tehditlerin sağırlarla karşı karşıya.
Fakat, Krizin kalbinde, Casandra'nın sesi hala yankılanıyor, parçalanmanın tehlikeleri hakkında uyarıPrometheus zinciri ortak mal için fedakarlığın değerini hatırlar.
Avrupa yeniden doğmak istiyorsa, onu ortaya koyan efsanede özünü karşılamalıdır: sadece coğrafi bir alan olarak değil, bir fikir olarak, bir rüya olarak, çeşitlilikte bir sendika vaadi olarak.
Belki yeni bir homer halkları şarkılarıyla büyülüyor ya da yeni bir pitia kararları yönlendiren kehanetler sunmalıdır. Ancak kesin olan, Avrupa gezisinin henüz sonuçlandırılmadığıdır: efsanevi bir geçmiş ve hala yazmak için bir gelecek arasında askıya alınan zaman dalgalarının üzerinden geçmeye devam ediyor.
